Μετά την τελευταία αρνητική δημοσιότητα γύρω από τις δημοσκοπήσεις και τα exit polls των ευρωεκλογών, θυμήθηκα ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Scott Keeter, Director of Survey Research του Pew Research Center, με τίτλο «New Tricks for Old-and New-Dogs».

Οι έρευνες κοινής γνώμης, ποσοτικές και ποιοτικές είναι βασικό εργαλείο στο χώρο της επικοινωνίας και ειδικά στην πολιτική επικοινωνία οι –γνήσιες φυσικά – δημοσκοπήσεις είναι κύριο εργαλείο για τη χάραξη στρατηγικής.
Mε την διευρυνόμενη όμως χρήση νέων τεχνολογιών και κυρίως τις ευρύτερες αλλαγές του τρόπου ζωής,  οι μεθοδολογίες αλλάζουν και καλούνται να προσαρμοστούν στις νέες συνήθειες του πολίτη/καταναλωτή.  Στο άρθρο καταγράφονται πολύ διεξοδικά μερικά προβλήματα. Φυσικά αφορά τους τρόπους που η εταιρία κάνει έρευνες στις ΗΠΑ, αλλά πολλά από αυτά που επισημαίνει έχουν σημασία και για μας εδώ. Μερικά ενδιαφέροντα σημεία:

• Η κλασσική ποσοτική έρευνα τυχαίου δείγματος (field research), παρουσιάζει προβλήματα λόγω μείωσης του ποσοστού ανταπόκρισης (ή αλλιώς αύξηση στα ποσοστά αρνήσεων). Οι πολίτες εμφανίζονται διστακτικοί να απαντήσουν, είναι πιο πολυάσχολοι και πιο ανήσυχοι σχετικά με θέματα ιδιωτικότητας και «εκνευρισμένοι» με την αύξηση των ερευνητών που τους χτυπoύν την πόρτα.  Η Pew αναφέρει ενδείξεις μείωσης της ανταπόκρισης από το 72% το 1979, στο 15-25% σήμερα.

• Δεύτερο πρόβλημα είναι η αύξηση του ποσοστού των ερωτώμενων που δεν είναι προσβάσιμοι σε σταθερό τηλέφωνο, αλλά μόνο σε κινητό. Η εταιρία υπολογίζει ότι ένα 20% του πληθυσμού έχει μόνο κινητό και αυξάνεται με ρυθμό 2% κάθε 6 μήνες, ειδικότερα στις ηλικίες 18-29. Μέχρι στιγμής, το γεγονός αυτό δεν επηρεάζει ιδιαίτερα την αξιοπιστία των αποτελεσμάτων – αν και σταδιακά θα γίνει κι αυτό – αλλά επηρεάζει αρνητικά το κόστος των ερευνών (περίπου διπλάσιο). Στο άρθρο επισημαίνεται ότι στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές, αν οι έρευνες είχαν γίνει μόνο σε δείγμα ατόμων με κινητό, τότε θα είχε προβλεφθεί μικρότερο προβάδισμα για τον Obama.

• Στο επίμαχο θέμα των ερευνών online: Έχουν σαφές πλεονέκτημα σε κόστος (δεν χρειάζεται ερευνητής) και στη δυνατότητα ένταξης οπτικοακουστικού υλικού στο ερωτηματολόγιο. Το πρόβλημα φυσικά είναι η δειγματοληψία και η εταιρία αναφέρει τις αξιόλογες προσπάθειες της εταιρίας Knowledge Networks η οποία έχει στρατολογήσει ένα δείγμα νοικοκυριών (online panel) μέσω τηλεφωνικής έρευνας, δίνοντας ταυτόχρονα πρόσβαση στο ίντερνετ σε όσα δεν έχουν. Ακόμα κι αυτή η μέθοδος όμως υποφέρει από παρόμοια προβλήματα όπως η χαμηλή ανταπόκριση, η ατελής κάλυψη του πληθυσμού αλλά και τα συνηθισμένα προβλήματα των πάνελς, όπως η συνήθεια και η «φθορά». Σε γενικές γραμμές φαίνεται ότι υπάρχουν σοβαρά προβλήματα και η Procter and Gamble αναφέρεται σαν παράδειγμα δυσαρεστημένου πελάτη από την ποιότητα και αξιοπιστία των ερευνών αυτών. Μεθοδολογικά, η Pew εμφανίζεται σκεπτική για το κατά πόσο μπορείς να εξάγεις συμπεράσματα γενικού πληθυσμού από online έρευνες, μία εύλογη ανησυχία.

• Το άρθρο επισημαίνει επίσης την ευρύτερη διάσταση του «τι σημαίνει ακριβώς μαζικό κοινό» σήμερα, στην εποχή των πολλών niche segments. Αναφέρεται στο γεγονός ότι υψηλός κατακερματισμός του κοινού δεν έχει συμβεί ακόμα δεδομένης της δύναμης της τηλεόρασης για παράδειγμα. Το πρόβλημα είναι τα μηνύματα που διαχέονται πια σε πολλαπλά μέσα.  Τον Δεκέμβριο του 2008 για πρώτη φορά το ιντερνετ ξεπέρασε τις εφημερίδες σαν κύριο μέσο ενημέρωσης. Που ίσως εξηγεί και τα προβλήματα των εφημερίδων. Βέβαια αν δούμε αθροιστικά πόσοι διαβάζουν τη «χάρτινη» εφημερίδα (30%) με την online έκδοσή της (14%), τότε το άθροισμα –χωρίς διπλοκαλύψεις- είναι 39% και η πτώση της αναγνωσιμότητας είναι μόνο 4% στην προηγούμενη διετία. Στις ηλικίες 18-29, το άθροισμα αυτό πλησιάζει την τηλεόραση (βλ. διάγραμμα κάτω). Και τα 2/3 των νέων δεν έρχονται από την «μπροστινή πόρτα» αλλά την «πλαινή» δηλ. μέσω blogs, emails κλπ. Όσον αφορά στην τηλεόραση, σε μια χώρα με ευρυζωνική διείσδυση 56%, πολλοί βλέπουν τηλεόραση οnline. Πχ το 45% των 18-29 βλέπει TV online κάποιες φορές ενώ τα 2/3 είδε προεκλογικά βίντεο οnline.

Τα προβλήματα λοιπόν σε μία έρευνα ερωτηματολογίου είναι πολλά δεδομένου ότι κάποιος που καταναλώνει με τόσους τρόπους ειδήσεις και πληροφορίες δεν είναι σίγουρο ότι θυμάται σωστά τι είδε, που και πως.

Για αυτό το λόγο, νέες μέθοδοι και τρόποι αναπτύσσονται όπως για παράδειγμα τα people meters της Arbitron, που είναι μικρές συσκευές που κάποιος έχει πάντα μαζί του και μεταδίδει αυτόματα πληροφορίες για το τι ραδιοσταθμούς ακούει. Αναμενόμενα προβλήματα κι εδώ με την ποιότητα του δείγματος, αντιπροσωπευτικότητα κλπ.  Η TiVo (digital video recorder) μπορεί να βλέπει τι προγράμματα παρακολουθεί κάποιος, ποιες διαφημίσεις κ.α.  Η Comscore αφού στρατολογήσει ένα δείγμα, τοποθετεί ένα πρόγραμμα στο PC του χρήστη και αυτό στέλνει online την συμπεριφορά περιήγησής του στο internet.

Εάν κάποιος συνδυάσει παρόμοιες πληροφορίες με στοιχεία και δεδομένα που υπάρχουν παντού (πιστωτικές κάρτες, databases πολιτικών κομμάτων κλπ), τότε εύκολα βλέπει ότι χρειάζεσαι υψηλού επιπέδου data mining skills για να εξάγεις χρήσιμα συμπεράσματα. Και βέβαια ο αρθρογράφος επισημαίνει πολύ σωστά το γεγονός ότι ακαδημαϊκοί και μη-κερδοσκοπικοί οργανισμοί δεν έχουν καμία πρόσβαση σε όλο αυτό το πολύτιμο υλικό.

Και κλείνω: Μήπως να αναλάβουν οι εταιρίες ερευνών να ασχοληθούν λίγο πιο σοβαρά με τη μεθοδολογική συζήτηση αντί να τσακώνονται δημοσίως με τα μέσα για το ποιος είχε το καλύτερο exit poll?

Posted in Politics, research Tagged: euroelections 09, exit polls, δημοσκοπήσεις, ερευνα, ευρωεκλογές 09, media, methodology, Pew Research, polling, research

Σε αυτές τις εκλογές, η κοινή λογική ήταν είδος σε ανεπάρκεια.  Από αναλυτές, πολιτικούς και δημοσιογράφους.
Με πλήθος αστείων αντιφάσεων.

1. Αν ο κόσμος πάει παραλία είναι γιατί η ψήφος στις ευρωεκλογές είναι «χαλαρή». Αν η ψήφος είναι χαλαρή τότε δεν πρέπει να μετράει το αποτέλεσμα, αν δεν μετράει το αποτέλεσμα, τότε γιατί να ψηφίσουμε….και τότε γιατί πανηγυρίζουν όσοι «κέρδισαν»?

2. Η αποχή δεν έχει κανένα πολιτικό νόημα, μόνο η ψήφος έχει. Φταίει η ζέστη και το τριήμερο.  Άρα γιατί όλοι σήμερα ασχολούνται?  Τι άλλαξε?  Απλά ας την αγνοήσουν…(το κάνανε και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες με ιστορικό αποχής χρόνια πριν και τώρα ανακάλυψαν το legitimization crisis).

3. Αλλά εμείς στην Ελλάδα κάναμε τις εκλογές εθνικό εσωτερικό θέμα και δημοψήφισμα κατά της κυβέρνησης (την Ευρώπη την ξεχάσαμε ούτως η άλλως).  Άρα η ψήφος δεν είναι χαλαρή, μετράει και πολύ μάλιστα και είναι πρωτίστως ψήφος διαμαρτυρίας μια και δεν ψηφίζουμε για κυβέρνηση.  Άρα διαμαρτυρηθείτε ψηφίζοντας…

Και ποιο είναι το πρόβλημα στη λογική αυτή?

Ότι δεν υπάρχει ψήφος «υπό προϋποθέσεις». Γιατί η ψήφος είναι digital: 0-1-0-1. Που σημαίνει:
Αν ψηφίσεις κάποιο κόμμα το Επικροτείς – αν δεν το ψηφίσεις: Διαφωνείς

Δεν υπάρχει conditional ψήφος (δηλ. υπό προυποθέσεις). Δεν υπάρχει κάποιο κουτάκι στην ψήφο που λέει «ψηφίζω μεν, αλλά δεν συμφωνώ με αυτό που ψηφίζω, απλά διαμαρτύρομαι».
Έτσι, όλοι οι ψήφοι λογίζονται ΥΠΕΡ του κόμματος. Έτσι δικαιούται ο ΛΑ.Ο.Σ. και οι Οικολόγοι-Πράσινοι να πανηγυρίζουν (και το ΠΑΣΟΚ βέβαια) και καλά κάνουν. Γιατί δεν έχουν κανένα λόγο (ή τρόπο) να επιμερίσουν τις ψήφους σε «οπαδικές» ψήφους και «ψήφους διαμαρτυρίας».

Πολλοί όμως (όπως ο κ. Κούλογλου στο άρθρο του στη Lifo) υποστήριξαν «ρίξτε ότι νάναι αρκεί να τους μαυρίσετε» (δική μου απόδοση). Και τώρα δεν τους αρέσει που ο ΛΑ.Ο.Σ. αύξησε τα ποσοστά του κατά 75% και πανηγυρίζει. Μα αυτό δεν λέγατε να κάνει ο κόσμος? Σκεφτείτε το εξής σενάριο: Όσοι απείχαν, να ακολουθούσαν την προτροπή του κ. Κούλογλου (και άλλων). Τότε ο ΛΑ.Ο.Σ. δεν θα μπορούσε να ήταν 1^ο κόμμα? Γιατί όταν σπρώχνεις ένα βράχο στο γκρεμό δεν ξέρεις αν θα καταλήξει στο δικό σου χωράφι. Απλά ελπίζεις.

Ο κόσμος λοιπόν φαίνεται ότι ξέρει ότι η ψήφος είναι digital και έχει σημασία και βαρύτητα.

Έτσι ΚΑΙ έστειλε ένα μήνυμα διαμαρτυρίας ΚΑΙ δεν έδωσε το δικαίωμα σε  κόμματα που δεν πιστεύει να προσεταιριστούν την ψήφο του.  Γιατί η ψήφος είναι θεμελιώδες δημοκρατικό δικαίωμα και δεν μπορεί να μειώνεται κατά βούληση για μικροκομματικές και ευκαιριακές σκοπιμότητες.

Και, αν υπάρχει κάποιο, αυτό είναι το ελπιδοφόρο μήνυμα της αποχής.

Posted in elections, Politics Tagged: abstention, ep09, eu09, European elections, European Parliament, αποχή, ευρωεκλογές 09, ευρωκοινοβούλιο

Ushahidi means «testimony” in Swahili language. It is a platform developed by Ory Okolloh, a 32 y.o. female Kenyan blogger and a Harvard law graduate, living in Johannesburg, South Africa.

It sprang out of her efforts to do something about the rigged national elections in Kenya in 2007 which sparked riots that led to 1,500 people killed and ½ mill people displaced while news could not come by. Using a simple e-mail address, contacts with both parties and her blog on Kenyan politics, she was able to post information on the developing story. After the incident, she asked whether any techies would be interested in building a mash-up platform that would allow monitoring of relief efforts and crisis incidents around the globe (mainly Africa) using Google Earth maps. The response she got from three people led to the first Ushahidi platform operating within three days. It is important to note that she cross-checked every bit of information she got through the platform for reliability and accuracy before allowing it to go through the system.

As described in the site, the platform now developed is a free and open source project that “crowdsources crisis information… a platform that allows anyone to gather distributed data via SMS, email or web and visualize it on a map or timeline. Our goal is to create the simplest way of aggregating information from the public for use in crisis response”.

The Ushahidi Engine –which by the way uses a free software named FrontlineSMS which facilitates SMS/computer sync – has already been used for major events around the globe like:

• To track the “Swine Flu” incidents around the world
• Vote Report India, a collaborative citizen-driven election monitoring platform for the 2009 Indian general elections.
• Al Jazeera uses Ushahidi in their “War on Gaza“ website covering the activity happening in Gaza in January 2009.
• South Africa: Used to map xenophobic attacks perpetrated against non-South Africans

And for those that follow TED Talks closely, here is Erik Hersman’s talk about Ushahidi and its first application in the Kenyan crisis.

Other links:

• Citizen Journalism and the War on Gaza (ICT4 Entrepreneurship blog)
• Citizen Voices, Forbes article
• Tech Lessons from Africa, Paul Canning’s Blog

Posted in development, non-profits, Web 2.0 Tagged: crisis, e-democracy, e-δημοκρατία, e-participation, ΜΚΟ, NGO, non-profits, open source, Ushahidi, visualization, web2.0

Φαίνεται ότι το κεντρικό θέμα των φετινών ευρωεκλογών θα είναι το «Ψηφίζουν παραλία, όχι εκλογές».
Η Ε.Ε. χρηματοδοτεί ακριβές καμπάνιες για να μας κάνει να πάμε να ψηφίσουμε, γιατί φαίνεται ότι το 66% των ευρωπαίων σκέπτονται να απέχουν, με το ποσοστό στη χώρα μας να είναι 19%, και το 60% αυτών για πρώτη φορά (έρευνα Public Issue).

Γι αυτό το άρθρο του πάντα εύστοχου Πάσχου Μανδραβέλη στην Καθημερινή («Η αποχή στις ευρωεκλογές») έχει σημασία. Γιατί λέει με απλά λόγια γιατί δεν θα έπρεπε να είναι έτσι. Γιατί η Ε.Ε. επηρεάζει τη ζωή μας και την πορεία της χώρας έστω κι αν δεν το «νιώθουμε στο πετσί» μας καθημερινά. Και εγώ προσθέτω ότι πολίτες και επιχειρήσεις έχουν κατά καιρούς βρει το δίκιο τους και καταφύγιο από τη κρατική αυθαιρεσία στα θεσμικά όργανα της Ε.Ε., ένας ρόλος που ίσως να μην είχε φανταστεί ούτε ο ίδιος ο Κων/νος Καραμανλής (senior).

Όπως όμως έλεγε ο Stephen Coleman σε συζήτηση για το e-voting, «οι πολίτες δεν πάνε να ψηφίσουν γιατί δεν νιώθουν ότι έχουν ουσιαστικές επιλογές, όχι γιατί βαριούνται η δεν τους βολεύει», και στην έκθεση του ΟΟΣΑ για την e-δημοκρατία (p.147), «A citizenry which is disengaged from the policy process and confined to occasional voting for leaders has such a weak relationship with democracy that politics becomes largely managerial». Ως Βρετανός, κάτι ήξερε…

Παρόλα αυτά και έξω από τις προσωπικές μας θέσεις (ναι είμαι ευρωπαϊστής) η πραγματικότητα είναι μια: Πολύς κόσμος δεν ενδιαφέρεται, δεν θέλει να πάει να ψηφίσει η θα ρίξει λευκό. Και κανείς μας πραγματικά δεν ξέρει το γιατί, όλοι τελικά υποθέτουμε (και οι δημοσκόποι φυσικά). Και εδώ το θέμα γίνεται πολιτικό. Ο κόσμος αυτός δεν έχει φωνή, δεν έχει κανένα τρόπο έκφρασης γιατί προφανώς δεν εκπροσωπείται από καμία κεντρικά συντονισμένη κίνηση (ούτε θα είχε νόημα κάτι τέτοιο).

Ταυτόχρονα, υπάρχει μια προσπάθεια απαξίωσης και συναισθηματικής εκβίασης του μη-ψηφοφόρου με διάφορα επιχειρήματα όπως ότι ο κόσμος αυτός είναι αδιάφορος ή α-πολίτικος ή εγωκεντρικός και απλά θα επιλέξει την «παραλία» τελικά (για να μην πούμε για το αξιοθρήνητο «το μη χείρον βέλτιστον»).

Εχθρός μας όμως δεν είναι η αποχή. Εχθρός μας είναι η έλλειψη σεβασμού σε μια μεγάλη μερίδα πολιτών που κάνει σαφείς και συνειδητές πολιτικές τελικά επιλογές.  Ένα κομματικό σύστημα που δεν θέλει να ακούσει είναι αυτιστικό και αυτό πληρώνει και η ιδία η Ε.Ε. που αναγνωρίζει σήμερα το περίφημο δημοκρατικό έλλειμμα που αυτή ακριβώς η έλλειψη ακοής δημιούργησε.

Γι αυτό όρισε την ικανή Margot Wallstrom στο ρόλο του «επικοινωνιακού πυροσβέστη», γι αυτό εκείνη προώθησε το Plan-D (Democracy-Dialogue-Debate) την επικοινωνιακή στρατηγική της Ε.Ε. εστιασμένη στην «Ακοή». Όμως η Ελλάδα ήταν πάλι απούσα. Πόσοι έχουν ακούσει η γράψει για το Plan-D (που έκανε και σαφείς αναφορές στην υιοθέτηση νέων τεχνολογιών μεταξύ άλλων)? Αν λοιπόν συνεχίσουμε έτσι, θα φτάσουμε γρήγορα σε αυτό που φοβάται το «Συμβούλιο της Ευρώπης», δηλ. 65% αποχή μέχρι το 2020 στη Δ. Ευρώπη….ή μήπως φτάσαμε πιο γρήγορα?

Το μήνυμα λοιπόν που πρέπει να στείλουμε είναι απλό. Πρέπει να σεβαστούμε 4 στους 10 πολίτες που δεν ψηφίζουν κόμμα και όχι να τους μειώσουμε η να τους περιθωριοποιήσουμε. Γιατί σε αυτή τη χώρα, όπου μας συμφέρει ο λαός με την ψήφο του “στέλνει μηνύματα” (sic!), “είναι σοφός” και άλλα γλαφυρά. Όπου δεν μας συμφέρει, απλά …“πάει παραλία”.  Τελικά “ο λαός είναι σοφός, κυρίαρχος ή απλώς μ***ς?” όπως έλεγε μια παλιά γελοιογραφία?

Κλείνοντας: Aς καταλάβουμε όλοι ότι στην εποχή του διαδικτύου αυτά δεν περνάνε. Γιατί όλο αυτό το ετερόκλητο κοινό δεν θα μπορούσε ποτέ άλλοτε να έχει ένα τόσο μαζικό κανάλι έκφρασης. Μία πρόσφατη βόλτα στα φόρα και blogs θα άνοιγε τα μάτια πολλών. Γι αυτό το 2005 στις εθνικές εκλογές της Μ. Βρετανίας, το MySociety, έκανε το πρώτο notapathetic με στόχο να συγκεντρωθούν όλες αυτές οι απόψεις.   

Γι αυτό εμείς κάναμε το πρώτο ελληνικό notapathetic, για ένα και μοναδικό λόγο. Για να δώσουμε το λόγο στον απέχοντα τον ίδιο, για να ακούσουν όλοι – όσοι θέλουν – τη δική του γνώμη και για να σταματήσουμε όλοι να μιλάμε…«Αντ’ Αυτού». Γιατί κανείς δεν μας έδωσε το δικαίωμα αυτό.

Posted in e-democracy, elections, Politics Tagged: e-democracy, e-δημοκρατία, e-participation, ep09, eu09, European elections, European Parliament, ευρωεκλογές 09, ευρωκοινοβούλιο, notapathetic

Το ελληνικό Νot Αpathetic είναι από σήμερα ενεργό εδώ: www.not-apathetic.eu

Στο site, όλοι όσοι σκέπτονται να απέχουν ή να ψηφίσουν λευκό στις ευρωεκλογές του 2009 μπορούν να πουν τη δική τους άποψη– όποια κι αν είναι αυτή. Γιατί πολλοί από αυτούς έχουν ισχυρή γνώμη και δεν είναι καθόλου απαθείς ή αδιάφοροι. Αντίθετα, αποτελούν δημιουργικά και ενεργά (με τον δικό τους τρόπο) μέλη της κοινωνίας που επιλέγουν να μη συμμετέχουν στην πολιτική διαδικασία γιατί απλά δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες τους  με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο.

Ο λόγος ύπαρξης του site είναι απλός. Όσοι ψηφίζουν κόμματα έχουν κάποιους τρόπους έκφρασης.  Άλλωστε και η ίδια η ψήφος σε κάποιο κόμμα εκφράζει μία θέση. Όσοι όμως δεν ψηφίζουν κόμματα και υποψήφιους, συνήθως αποτελούν μία στατιστική που αποζητά ερμηνεία. Δημοσκόποι, δημοσιογράφοι, πολιτικοί, αναλυτές κλπ, προβάλουν τις δικές τους ερμηνείες , αλλά η πραγματική γνώμη του πολίτη παραμένει “σιωπηλή”.

Το “δημοκρατικό έλλειμμα” άλλωστε είναι μια έννοια σαφώς καταγεγραμμένη πολιτικά και αφορά στη σημερινή πραγματικότητα μίας «δημοκρατίας νεσκαφέ», δηλαδή στιγμιαίας κάθε 4-5 χρόνια. Είναι βάσιμη η εκτίμηση ότι αυτό έχει οδηγήσει περίπου 4 στους 10 ψηφοφόρους να μην έχουν ψηφίσει κανένα κόμμα στις ευρωεκλογές του 2004 (στοιχεία από: Υπουργείο Εσωτερικών).  Σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, σχεδόν 1 στους 2 ψηφοφόρους απέχει από τις ευρωεκλογές – με σταθερά ανοδική διαχρονική τάση – ενώ 1 στους 4 δεν ψηφίζει ούτε σε εθνικές εκλογές ούτε στις ευρωεκλογές! (πηγή: Eurobarometer Survey). Σε  έρευνα του Ευρωβαρόμετρου του Δεκεμβρίου 2008, μόνο 1 στους 3 ευρωπαίους “προτίθεται σίγουρα” να ψηφίσει στις εκλογές του Ιουνίου.  

Για την ιστορία, το πρώτο Not Apathetic ανέβηκε στις εθνικές εκλογές της Μεγάλης Βρετανίας του 2005 από το MySociety.org την οργάνωση του «τρομερού παιδιού» Tom Steinberg, ο οποίος είχε την καλωσύνη να «παραχωρήσει» το όνομα για το ελληνικό site.

Έτσι λοιπόν, αποφασίσαμε με τον Νίκο Αναγνώστου και τον Χριστόφορο Κόρακα να το υλοποιήσουμε και στην Ελλάδα, γιατί πιστεύουμε πως οτιδήποτε δίνει φωνή στον πολίτη και προωθεί τον εποικοδομητικό διάλογο μόνο καλό μπορεί να κάνει. Το διαδίκτυο αποτελεί φυσικά, τον ιδανικό και από πολλές απόψεις τον μοναδικό χώρο για παρόμοιες προσπάθειες.

Posted in e-democracy, elections, Politics Tagged: e-democracy, e-δημοκρατία, e-participation, euroelections 09, European elections, European Parliament, απάθεια, αποχή, notapathetic

Φαίνεται ότι οι Tories στη Μεγάλη Βρετανία θέλουν να ανατρέψουν την κατεστημένη αντίληψη που λέει ότι η αριστερά είναι συνήθως πιο μπροστά στην υιοθέτηση του ίντερνετ και των social media.

Έτσι σύμφωνα με άρθρο της Guardian, με αφορμή τη συζήτηση στη Βουλή για τον προϋπολογισμό και την παρουσίαση από τον Alistair Darling, το κόμμα αγόρασε σχετικές λέξεις-κλειδιά (Google keywords) με σκοπό να κατευθύνει τους χρήστες στις δικές του ιστοσελίδες. Στην πράξη δηλαδή, όταν κάποιος έβαζε κάποιες λέξεις στο Google για να αναζητήσει πηγές και πληροφορίες για τον προϋπολογισμό, εμφανιζόντουσαν πληρωμένες διαφημίσεις που αν κάποιος κλίκαρε, κατευθυνόταν σε σελίδες του κομματικού πόρταλ των Τόρυδων, όπου θα έβρισκε τις ανάλογες απαντήσεις. Ο Jeremy Hunt, «σκιώδης υπουργός πολιτισμού» των Συντηρητικών, υποστηρίζει στο άρθρο ότι, «καταλαβαίνουμε ότι είναι σημαντικό για εμάς να προωθούμε τις απόψεις μας με διαφορετικούς τρόπους και το Google είναι μία από τις πρώτες πηγές που πηγαίνουν οι πολίτες όταν θέλουν να βρουν πληροφορίες για ένα θέμα».

Η κίνηση αυτή έρχεται μετά τον εκτεταμένο επανασχεδιασμό του κεντρικού site των Tories τον περασμένο Σεπτέμβριο. Μία ενδιαφέρουσα λειτουργικότητα είναι το Where You Live, όπου το περιεχόμενο εξειδικεύεται ανάλογα με την περιοχή της χώρας που ζεις (12 περιοχές στο σύνολο). Φυσικά υπάρχει και ο απαραίτητος χώρος συμμετοχής με την επωνυμία Get involved, αλλά και το Cameron Direct όπου στην ουσία είναι live webcasts συγκεντρώσεων που γίνονται με πολίτες –και όχι δημοσιογράφους – όπου δεν υπάρχει προκαθορισμένη ατζέντα…οι πολίτες ρωτούν ότι θέλουν χωρίς προηγούμενη προετοιμασία. Στο site υπάρχει επίσης και ο χώρος “The Blue Blog” (θαμμένο στο News) που σχεδιάστηκε για να έχει –υποτίθεται- ένα τόνο λιγότερο επίσημο και περισσότερο ανθρώπινο και προσωπικό που απευθύνεται σε ευρύτερο κοινό και όχι μόνο σε όσους διαβάζουν πολιτικά blogs ούτως ή άλλως.

Ο Nick Stringer του βρετανικού ΙΑΒ (Interactive Advertising Bureau) επισημαίνει ότι οι Τories είναι πιο μπροστά από τους Εργατικούς εδώ και καιρό, πιθανότατα επειδή δεν έχουν τους περιορισμούς της εξουσίας και την σχετική κούραση. Άλλωστε οι Συντηρητικοί μπήκαν νωρίς στο παιχνίδι με τον David Cameron από το 2006 να έχει το πολύ καλό blog WebCameron (εξαιρετικό brandname!) που βοήθησε πολύ στο προφίλ του υιοθετώντας τον σωστό «ανεπίσημο» επικοινωνιακό τόνο (τώρα έχει ενσωματωθεί στο κύριο site).

Παρ’όλα αυτά οι Εργατικοί  από τον Ιανουάριο δραστηριοποιούνται με νέες ιδέες όπως το Labourlist, ένα κοινωνικό δίκτυο για τα μέλη του κόμματος και το Labourspace ένα άλλο διαδικτυακό τόπο για όσους πολίτες και οργανώσεις θέλουν να δημιουργήσουν καμπάνιες για θέματα που θεωρούν ότι πρέπει να ακουστούν από τους Εργατικούς (που έχει δεχτεί και αρνητική κριτική).  Φαίνεται λοιπόν ότι προετοιμάζονται για την επερχόμενη διαδικτυακή μάχη και ακόμα και η άτυχη κίνησή τους να προσλάβουν«Ψηφιακό Τσάρο» εντάσσεται σε αυτή τη προσπάθεια.

Σε ατομικό επίπεδο αρκετοί βρετανοί πολιτικοί έχουν εντάξει τους συνήθεις ύποπτους (Facebook, Twitter κλπ) στην επικοινωνιακή τους ατζέντα, βέβαια όχι απαραίτητα επιτυχημένα. Πάντως η σκιά του Obama είναι εμφανής και οι επόμενες εθνικές εκλογές (ίσως το 2010) θα είναι πολύ ενδιαφέρουσες διαδικτυακά και socialmedia-κά.

Posted in campaigning, elections, marketing, Politics, Web 2.0 Tagged: advertising, communication, διαφήμιση, επικοινωνία, labour party, marketing, social media, tools, tories, web2.0

Σε μία δύσκολη οικονομική συγκυρία, μερικοί από το φιλανθρωπικό χώρο κάνουν τολμηρά ανοίγματα.
Το “See The Difference” είναι μία νέα και πολύ φιλόδοξη διαδικτυακή πρωτοβουλία που ξεκίνησε από τον Dominic Vallely, ένα πρώην στέλεχος του BBC. Το project πρακτικά υιοθετεί «digital storytelling» για να προωθήσει φιλανθρωπικά έργα σε όλο τον κόσμο και να δείξει στους χορηγούς τη διαφορά που κάνουν τα χρήματά τους.

Οι ίδιοι πιστεύουν ότι: “See the Difference could ultimately become the standard way in which people choose and express the things they care about and the differences they want to make in the world”.

Αυτή τη στιγμή, μόνο ένα προωθητικό βίντεο υπάρχει στο site (και μία σελίδα στο Facebook) όπου φαίνεται ότι το website θα έχει πολλές λειτουργίες, με καλό και φιλικό interface. Στο βίντεο φαίνεται ότι έχει συντάξει πίσω του μία εντυπωσιακή ομάδα εταιριών, επιχειρηματιών, και ιδρυμάτων όπως: Accenture, McCann Erickson, Microsoft, BBC, Royal Bank of Scotland, RSPB, το Heat Magazine, την Oxfam κλπ.  

Catch; Ο στόχος του να συγκεντρώσει €560εκ σε 5 χρόνια! Όπως γράφει και ο συντάκτης σχετικού άρθρου στο  “Giving in a Digital World” η Kiva έχει καταφέρει να συγκεντρώσει μόλις €53εκ σε τρισήμισυ χρόνια.

Αξίζει να δούμε πως θα εξελιχθεί αυτή η προσπάθεια σε μία εποχή μάλιστα που, όπως αναφέρει η Wall Street Journal, κάπου 1.000 φιλανθρωπικοί οργανισμοί έκλεισαν μεταξύ 2007-2008. Από την άλλη πλευρά, φαίνεται ότι σε περιόδους ύφεσης, το κοινό εμφανίζεται πιο ευαισθητοποιημένο σε κοινωνικά προβλήματα, συνεπώς η ευκαιρία υπάρχει.

Παρεμπιπτόντως, ένα ενδιαφέρον στοιχείο από το ίδιο άρθρο της WSJ είναι ότι στελέχη των χρηματοοικονομικών εταιριών στη Μεγάλη Βρετανία τώρα βρίσκουν δουλειά στο φιλανθρωπικό τομέα, με το 45% να προέρχεται από συμβουλευτικές εταιρίες management, το 20% από επιχειρήσεις και το 11% από εταιρίες private equity!

Posted in fundraising, non-profits Tagged: foundations, funding, fundraising, χρηματοδότηση, ΜΚΟ, οργανισμοί, NGO, non-profits, online video, see the difference

Today, a very exciting and long-awaited project is officially launched in Brussels, the EU Profiler (http://www.euprofiler.eu)
Readers of this blog may have read an older post on the various online tools deployed which allow any citizen to match his/her personal political preferences to the various official party lines;  projects of this kind include the Electoral Compass,  Glassbooth,  Smartvote and the Stemwijer.

The EU Profiler aims to do exactly that for the upcoming European Parliament elections in June 2009, where more than 300 million voters will elect 736 MEPs. The novelty and complexity of the EU Profiler is evident since it is available for all Member States of the European Union in their respective languages. There is also a simulation for a number of non-EU countries like Turkey, Croatia, Switzerland and Norway.
Here is how the tool works:

• By answering a simple questionnaire (30 questions), users will obtain a presentation of their policy preferences which allows them to compare those with the positions of all national, as well as European, parties. The EU Profiler provides multiple options for further analysis of the position of the user.
• The results are displayed in a party match (i.e. percentage of user preferences and positions matching those of parties), in a two-dimensional graph (’compass’) as well as in a multidimensional spiderweb graph (’smartspider’).
• The tool enables the user to analyse his or her political choices and to position him in the European political landscape.

The partners for this project are the European University Institute (EUI) in Florence, which has cooperated with the Kieskompas in Amsterdam and the NCCR Democracy/Politools network in Zurich. Professor Alex Trechsel,  a political scientist with the EUI, is leading the project.  Alex (who I had the honour of meeting in various occasions), is one of the leading authorities in Europe in e-democracy theory and practice, an academic who regularly advises the Council of Europe, the Estonian government on its e-voting efforts etc.

The selection of the political issues and statements and the as well as the positioning of the parties in the EU Profiler is done according to strict academic standards by a group of leading academics. There is also a dedicated country team which in the case of Greece is the following: Angelos-Stylianos Chryssogelos (team leader), Ilias Ntinas, Sofia Tzortzi and Sofia Vasilopoulou.

Good luck then to the EU Profiler!
In this day and age where political parties frequently blur their policies to attract voters and real differences are hard to detect, the average citizen is more and more confused on his real choices. Tools like these -if done correctly - can greatly help towards better informed publics.

[Other background info links on the EU Parliament elections:  See this interactive map of the EU countries , and the EU Parliament site for information on the elections]

Posted in e-democracy, elections, general, Politics, research Tagged: e-δημοκρατία, e-participation, EU Profiler, European elections, European Parliament, έρευνα, ευρωκοινοβούλιο, organizations, research, tools, visualization

The stereotype goes that we live in an age of blurring lines.
But sometimes there is merit in stereotypes and a recent e-debate on e-participation organized by the Pep-Net network  reminded me of this fact. In one of those threads we discussed what the private and public sectors can learn from one another.  Well, a lot it seems. But most of all, the importance of innovation I think; by opening-up, by embracing and experimenting with crowdsourcing ideas and mostly through persistent cultivation of a new more daring mentality. Some are already walking down this one-way street and they will be positioned to reap significant benefits in the future - a few are enjoying these in the present. Let me cite three examples that may hopefully inspire you:

1. Spread the Jam: IBM’s Collaborative Innovation model

IBM, which used to be the embodiment of a huge, “grey”, inertia-stricken conglomerate, has done great strides and has embraced knowledge management in a big way. In this way, it fosters creativity within the organization but one of their most impressive undertakings is none other than the IBM Jam Events, an example of their Collaborative Innovation model.  Here is how IBM describes the concept of Collaborative Innovation:

“In a world where innovation is global, multidisciplinary and open, you need to bring different minds and different perspectives together to discover new solutions to long-standing problems. Therein lies the essence of collaborative innovation.”

Inspired by James Surowiecki’s “The Wisdom of Crowds” and Jeff Howe’s “Crowdsourcing” ideas, IBM subscribed to the belief that public discussion of research ideas could solve problems faster than IBM’s own researchers tackling them secretly. There came the “Innovation Jams”, where the company’s researchers, employees and outside experts are invited to join in virtual brainstorming sessions. They post their ideas for innovations and then others join in, commenting on the posts and voting for their favorites.

“ValuesJam in 2003 gave IBM’s workforce the opportunity to redefine the core IBM values for the first time in nearly 100 years. During IBM’s 2006 Innovation Jam- the largest IBM online brainstorming session ever held - IBM brought together more than 150,000 people from 104 countries and 67 companies.”

The Bottom-line: Jams started in 2001 and by 2006, 46,000 ideas were produced, the company invested more than $100 million in seed ideas and created 10 new divisions to follow up on those. 

Now, what can the public sector learn? This is what IBM suggests:

“Jams are not restricted to business. Their methods, tools and technology can also be applied to social issues. In 2005, over three days, the Government of Canada, UN-HABITAT and IBM hosted Habitat Jam. Tens of thousands of participants - from urban specialists, to government leaders, to residents from cities around the world - discussed issues of urban sustainability. Their ideas shaped the agenda for the UN World Urban Forum, held in June 2006. People from 158 countries registered for the jam and shared their ideas for action to improve the environment, health, safety and quality of life in the world’s burgeoning cities.”

Naturally, most public officials and corporate leaders will shudder at the thought of disrupting the long-established hierarchical and rigid structures. Adam Christensen -Social Media Manager at IBM- offers a few insights on this process in a short presentation found here.  His main points and suggestions are: Cultivate a bottom-up culture change, trust and empower employees (”after all they are the brand”), don’t be afraid of failure and, experiment-experiment-experiment.  

[Links: IBM Jam Events, IBM Innovation Jam 2008, IBM Social Network to advance SOA, VentureBeat on Jam 08, Global Dialogue Center-Habitat Jam, check also Luis Suarez's KM blog]

2. Innocentive: A market place for innovation

The idea is simple: You have a problem-any problem. You post it and you let anyone offer solutions. You pay for the best one. In other words, as New York Times puts it: If You Have a Problem, Ask Everyone. In “Innocentive-speak”:

•        If you have a problem (called “Challenge”), you are a “Seeker”.
•        If you have a solution to suggest, you are a “Solver”.
•     You connect online in the Open Innovation Marketplace : Seeker & solver identities are kept completely confidential and secure, InnoCentive managing the entire IP process.

“Solvers” who deliver the most innovative solutions receive financial awards ranging up to US$1,000,000 and “Seekers” include commercial, government and non-profit organizations such as Procter & Gamble, Avery Dennison, Pendulum, Eli Lilly and Company, Janssen, Solvay, GlobalGiving etc.  

The company was founded in 2000 as an in-house innovation “incubator” for the Elli Lilly pharma company and gone independent in 2005. Initially it focused in life sciences, pharmaceutical, biology etc but now this marketplace connects companies, academic institutions, public sector and non-profit organizations, with a global network of more than 170,000 of the world’s brightest minds, in more than 175 countries. One of the recent “Challenges” is how to improve the US health-care system.

As they describe it, the system provides a flexible tool-set to be used anywhere in the organization. Considering that Innocentive is often seen as a last resort for organizations that cannot find a solution otherwise (meaning internally), an impressive 40% of problem-challenges posted are solved.

Innocentive believes that if organizations overcome their initial fears -these essentially being “what do they pay me for, if I cannot solve the problem” - and integrate it organically within their strategy, it may well become a “first resort” solution in the quest for innovative solutions.

Exploiting Innocentive for non-profit purposes seems to be an even more successful endeavour and “The Rockefeller Foundation“ knows that very well. They went into partnership with Innocentive and created the “Accelerating Innovation for Development Initiative”, dedicated to showcasing challenges facing poor or vulnerable populations around the world. Through the partnership, the foundation explores novel and proven approaches, including crowdsourcing, collaborative competitions, user/customer-centered innovation and user-generated innovation. “Reducing Risk of Malaria with Solar Powered Device” and “Solar-powered wireless routers” are two examples of solved problems.  

By the way, Gary Hamel - who has been called “the world’s most influential business thinker” by The Wall Street Journal - was recently appointed to the InnoCentive Strategic Advisory Board.

[Links: New York Times, Business Week Podcast, Corporate blog, Innoblogger, Facebook Page, Twitter]

3. SAGE: On track to create the “Google of biology”

One of the most secretive, introverted, patent-based industries in the world, the pharmaceutical industry, is now having a new treatment from Stephen Friend, a cancer research guru and Merck’s former senior vice-president of cancer research. Friend - who believes that Cancer drugs don’t help 75% of the people who take them - seems that has secured $5 million in donations to kick-start a new non-profit organization in Seattle called Sage.

Sage’s vision is to “Create an open access, integrative bionetwork evolved by contributor scientists working to eliminate human disease” and for this purpose it aims:

• to build and support an open access platform and databases for building innovative new dynamic disease models
• to interconnect scientists as contributors to evolving, integrated networks of biological data

Possibly oversimplifying here, physicians could look at genetic profiles from their patients, match it up with the Sage free open database - which will contain anonymous genomic profiles collected from scientists around the world - and then prescribe the medicine most likely to work. In other words, get all of the data to talk to each other (sounds like Tim Berners-Lee’s  Linked Open Data project?)  for the benefit of all:  The FDA, health insurers and drug companies, providing better insights and potentially save years of wasted efforts and millions of dollars.
Significantly enough, in order for Sage to gain insights from the open-source model in the computing world, John Wilbanks, the vice president of science at Creative Commons is joining the Board.

Sage’s co-founder Eric Schadt says: “We see this becoming like the Google of biological science. It will be such an informative platform, you won’t be able to make decisions without it. We want this to be like the Internet. Nobody owns it.”

 [Links: SAGE, Open Access Overview, Bio-IT World, Forbes, Xconomy Seattle]

Now you have a choice: Innovate or Perish

The moral of the story is all too clear for business. What about politics?  If private enterprises and conglomerates with a single-minded profit mandate dare to innovate by “opening up” and engaging into a conversation with their employees and stakeholders, there must be something rotten with political parties and governments whose mandate is to represent citizens’ voices but resist even the simplest act of listening, let alone engage into a meaningful conversation and exploit the wealth of human intelligence. 

Unless of course there is a “grand plan” which says that their constituents will eventually diminish so much that they will no longer need the web to discuss…they will simply invite them home for coffee.

Posted in non-profits, Politics, research Tagged: Collaborative Innovation, Crowdsourcing, Habitat Jam, IBM Jam, Innocentive, innovation, πολιτική, καινοτομία, οργανισμοί, open data, organizations, Politics, Rockefeller Foundation, SAGE

Το βίντεο με την ομιλία του βρετανού ευρωβουλευτή των τόρηδων David Hannan το έχουν δει πάνω από 2εκ. μέχρι σήμερα στο YouTube. Η ομιλία του στο Ευρωκοινοβούλιο είναι εξαιρετική με το τρόπο που μόνο οι Βρετανοί ξέρουν κατά τη γνώμη μου. Επιτίθεται στον Gordon Brown και την οικονομική του πολιτική με τρόπο σοβαρό που σε κάνει όμως να χαμογελάσεις και να χειροκροτήσεις αυθόρμητα, με αρετές την τόλμη και την απλή επιχειρηματολογία που πάντως δεν χαρακτηρίζει κανένα έλληνα βουλευτή, για να μην πούμε για το speech delivery. 
Επίσης, έχει την ιδανική διάρκεια για το ίντερνετ, μόλις τρία λεπτά (short-sharp-sweet θα λέγαμε).

Το θέμα είναι ότι το βίντεο ήταν στη διαδικτυακή δημοσιότητα πολλές μέρες πριν ασχοληθεί κάποιος από τα παραδοσιακά media, ωσότου κάτι αναφέρθηκε στο πρόγραμμα Daily Politics του BBC .  Αυτό ανάφερει ένα τελευταίο άρθρο του Hansard Society, που επισημαίνει για άλλη μια φορά την άρνηση και επιφύλαξη των media να ασχοληθούν με κάτι που θεωρήθηκε ότι είναι “η πιο δημοφιλής πολιτική ομιλία στον μικρότερο χρόνο στην ιστορία του ίντερνετ”  (μάλλον χρειάζεται επιβεβαίωση αυτό).

 Ο ίδιος ο Hannan λέει σε ένα blogpost, ότι δεν το περίμενε αυτό που έγινε και τονίζει ότι είναι ένα “μία απόδειξη ότι οι πολιτικοί ανταποκριτές δεν αποφασίζουν πια τι είναι είδηση”.  Αναφέρει δε, ότι αφού έκανε την ομιλία ενημέρωσε το BBC σχετικά αλλά τον αγνόησαν! 

Όπως γράφει και η Guardian, η φήμη του Hannan έφτασε μέχρι την Αμερική με αναφορές στα Drudge Report, Fox News και το Rush Limbaugh Show στο οποίο αναφέρθηκε ότι, “οι Ρεπουμπλικάνοι της Washington θα έπρεπε να πάρουν ένα μάθημα από την γενναιότητα αυτού του ανθρώπου”. 

Παρεμπιπτόντως, οφείλω να πω ότι δεν συμφωνώ απόλυτα με την άποψη του Hansard ότι το άρθρο των Times “Politicians twitter while the country burns” είναι απόδειξη της τάσης των παραδοσιακών media να βλέπουν το ίντερνετ σαν απειλή. Το άρθρο αναφέρει (πολύ επιθετικά είναι αλήθεια) την τάση των πολιτικών να υιοθετούν νέα μέσα με άγονους και καθαρά επικοινωνιακούς “παλιούς” τρόπους.  Άλλωστε και εδώ σε εμάς αρχίζει να φαίνεται μία παρόμοια τάση. Ο μοναδικός άνθρωπος που έκανα unfollow στο Twitter μέσα σε μόλις 3 ώρες, είναι έλληνας πρωτοκλασάτος πολιτικός - διάσημος για την υιοθέτηση όλων των trendy social media - γιατί τα tweets του ήταν ανούσια και στα όρια του spam. “Electoral competition has increasingly been reduced to the level of a beauty contest”  λέει στο άρθρο ο καθηγητής Colin Hay και το ίντερνετ προσφέρει άπλετο χώρο για καλλιστεία.

Κλείνοντας, το άρθρο του Hansard Society με τίτλο: “Under the bonnet: The engines that drive digital democracy” αναφέρει:

“It’s too simplistic to say that it’s just the mainstream media that doesn’t get it, it’s that the mainstream doesn’t get it. That includes political parties. For now. The internet will be a catalyst for the reinvention of political life in the UK. The only question is when. The transformation likely to be evolutionary rather than revolutionary but it will be nonetheless significant.” (δικά μου bold).

Απολαύστε την ομιλία του David Hannan με τίτλο: “Ο υποτιμημένος πρωθυπουργός μίας υποτιμημένης κυβέρνησης”

 

Posted in campaigning, Politics, Web 2.0 Tagged: communication, David Hannan, Hansard Society, επικοινωνία, online video, social media, web2.0, YouTube

To World Economic Forum (γνωστό σαν Νταβός) δημοσίευσε την 8η ετήσια έκθεση “The Global Information Technology Report, 2008-2009″ που καλύπτει 134 χώρες και μεταξύ αυτών και την Ελλάδα φυσικά.
Η έκθεση γίνεται σε συνεργασία με το INSEAD και χορηγείται από τη Cisco Systems. Το βασικότερο συμπέρασμα της έκθεσης είναι ότι στη σημερινή κρίση οι τεχνολογίες πληροφορικής και επικοινωνιών (ΤΠΕ) είναι καταλύτης για την ανάπτυξη:  Καλές υποδομές εκπαίδευσης , υψηλοί δείκτες τεχνολογικής ετοιμότητας και καινοτομία αποτελούν τα κλειδιά για την υπέρβαση της κρίσης. 

Σε επίπεδο χωρών, οι συνήθεις ύποπτοι και πάλι πρωταγωνιστούν: Δανία, Σουηδία και ΗΠΑ κρατούν τις τρείς πρώτες θέσεις και ακολουθούν η Σιγκαπούρη, Ελβετία, Φινλανδία, Ισλανδία, Νορβηγία, Ολλανδία και Καναδάς. 

Βασικό εργαλείο της έκθεσης είναι το Networked Readiness Index (NRI) όπου αποτυπώνεται ο βαθμός αξιοποίησης των ΤΠΕ σε τρία επίπεδα: το γενικό ρυθμιστικό & επιχειρηματικό περιβάλλον και οι υποδομές, η ετοιμότητα των τριών κοινωνικών εταίρων (πολίτες-επιχειρήσεις-κράτος) και η πραγματική αξιοποίηση των τεχνολογιών.  Τα στοιχεία αντλούνται από διάφορες διαθέσιμες πηγές όπως και από μία εξαντλητική ποσοτική έρευνα σε κάθε χώρα σε συνεργασία με ερευνητικούς φορείς και επιχειρήσεις.

Ο τίτλος της έρευνας αδικεί κάπως το εύρος της αφού το πλήθος των στοιχείων που ερευνώνται αποτυπώνει τελικά την ετοιμότητα μίας χώρας σχεδόν συνολικά σε πολλά επίπεδα. Η σύγκριση που επιτρέπει ανάμεσα στις χώρες είναι εξαιρετικά διαφωτιστική και  ο τρόπος που μπορεί κάποιος να αντλήσει στοιχεία μέσα από την ιστοσελίδα επιτρέπει συγκρίσεις με όλους τους πιθανούς τρόπους: ανά δείκτη, ανά χώρα, επιλογή δύο χωρών και σύγκρισή τους βάσει επιλεγμενων δεικτών, καλύτερη και χειρότερη επίδοση ανά χώρα, διαχρονική εξέλιξη δεικτών κλπ. 

Η Ελλάδα στο συνολικό δείκτη NRI βρίσκεται στην 55η θέση (από τις 134 χώρες), μία θέση παραπάνω από τον δείκτη του 2007-2008. Στον δείκτη Global Competitiveness Index, η Ελλάδα βρίσκεται στην 67η θέση. Διαφωτιστικός είναι ο πίνακας με τις 10 καλύτερες και 10 χειρότερες επιδόσεις της χώρας:

Εδώ φαίνονται όλα τα προβλήματα όπως:  

• Ο αριθμός διαδικασιών που απαιτούνται για να ξεκινήσει κάποιος μία επιχείρηση (θέση 121 στις 134!), 
• Η γραφειοκρατία (116η θέση), 
• Η υιοθέτηση διαδικτύου από επιχειρήσεις (θέση 97η),
• Η σημαντικότητα της τεχνολογίας για το κυβερνητικό όραμα (97η),
• Η προσβασιμότητα σε ψηφιακό περιεχόμενο (96η),
• Η επιτυχία της κυβέρνησης στην προώθηση των ΤΠΕ (90η) …..κλπ. 
• Δυνατότητα για καινοτομία (89η: στο κύριο σώμα της έκθεσης, σελ 95) 

Στα θετικά, εντύπωση δημιουργεί η πρώτη θέση της Ελλάδας στον δείκτη “εγγραφή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση” και η “διαθεσιμότητα επιστημόνων και μηχανικών” (17η θέση), γεγονός θετικό βέβαια αν πάρουμε την έκθεση τοις μετρητοίς, που δείχνει όμως και την ανικανότητα της χώρας να αξιοποιήσει θετικά αυτό το σημαντικό κεφάλαιο. 
Επίσης στα θετικά, η “ελευθερία του Τύπου” (26η) και οι “συνδρομητές κινητής τηλεφωνίας” (29η).  

Σε σχέση με το e-participation index (”δείκτης που εξετάζει την ποιότητα, σχετικότητα, χρησιμότητα, και βούληση των κυβερνητικών ιστοσελίδων να παρέχουν online πληροφόρηση και εργαλεία & υπηρεσίες συμμετοχής στους πολίτες”),  η Ελλάδα σκοράρει μόλις στην 83η θέση!

Τέλος, οι συντάκτες της έκθεσης επισημαίνουν για την Ελλάδα: 

“…Italy and Greece. These two EU members have not managed to progress a single decile rank since the first edition of the NRI despite the nearly twofold increase in country coverage…. This means that these two nations have been overtaken by many incumbent and newly included economies.” 
και αλλού:
“Turning our attention to the EU15 economies,….there exists a divide among countries such as Denmark, Sweden, Finland, Norway, the Netherlands, the United Kingdom, Austria, France, Germany, Ireland (23rd), and Belgium (24th), which seem to be leveraging ICT in their economic, political, and social systems, and others such as Greece (55th) and, to a lesser extent, Italy (45th), which lag behind in networked readiness.”

Αξίζει να επισκεφθείτε το site και να κάνετε δικές σας αναλύσεις…αξίζει! 

Links για να μην ψάχνετε:

• Βασική σελίδα για να ξεκινήσετε την έρευνά σας, εδώ. 
• Η κεντρική σελίδα με όλα τα στοιχεία για Ελλάδα είναι εδώ.
• Για να κατεβάσετε όλη την έκθεση σε pdf, εδώ. (Ελλάδα, σελ. 95)

Posted in e-democracy, general Tagged: cisco, e-democracy, e-government, e-δημοκρατία, e-διακυβέρνηση, e-participation, ICT, insead, ΤΠΕ, έρευνα, networked readiness index, NRI, research, world economic forum

G20 is fast approaching. On Thursday 2 April 2009, world leaders from the G20 countries – representing 90% of the world’s output (GNP), 80% of world trade and 2/3 of world’s population – will meet in London to discuss the worst international financial crisis in decades.

The countries that participate in G20 are: 
Argentina, Australia, Brazil, Canada, China, Czech Republic (due to EU presidency), France, Germany, India, Indonesia, Italy, Japan,  Mexico, the Netherlands, Republic of Korea, Russia, Saudi Arabia, Spain, Turkey and United States.  Also invited to attend are: The President of the EU Commission, the United Nations, World Bank and International Monetary Fund, the Chair of The New Partnership for Africa’s Development (NEPAD), the Chair of the Association of South East Asian Nations (ASEAN) and the Chairman of the African Union Commission. 

The official website is www.g20.org and also The London Summit 2009, where there is also a section on where and how to debate about the issues. So, here are some interesting picks for anyone to take note and participate in the debate (influence is another matter alltogether):

• For Economists: Vox’s Global Crisis Debate
• YouTube at The London Summit: www.youtube.com/londonsummit
• Twitter at The London Summit: http://twitter.com/LondonSummit
• Yoosk! the novel and well known UK platform which lets you ask any public figure about anything, has a dedicated London Summit space [www.yoosklondonsummit.com]  
• Bloggers’ Debate is dubbed G20Voice [www.whitebandaction.org/g20voice] and is the place where 50 of the world’s most interesting and influential bloggers from 22 countries, will be your eyes and ears at the G20. They are journalists who use blogging as their medium, ‘professional bloggers’, or ordinary citizens who have become well known through their blogs.  The initiative is made possible by a  coalition of non-governmental organisations, including Oxfam and Save the Children and the bloggers were chosen by direct invitation and “nominations from the blogosphere”. 
  Naturally, the usual social media suspects are deployed: Flickr, Facebook, YouTube, Twitter and moblog.  If you blog, tag your posts with “londonsummit2009″ to allow monitoring.
  Also you can get widgets, buttons and more from the site.

• A very interesting initiative is we20  [www.we20.org]   which essentially allows you to create a small group of 20 people to meet, discuss and agree on a plan to solve a problem (whether local, national or global). You can then post your group’s plan to the website and vote for other plans or get your plan voted for. There are dedicated Twitter, Facebook, YouTube and LinkedIn pages to follow (see here). 

• Regarding traditional media sources of information, the Financial Times has a dedicated section but have a look at this interactive graphic, the G20 wishlist.  The Guardian is always a great resource and have a look at what protesters plan for the day including the G20 Meltdown, an alliance of anti-capitalists groups.
  BBC of course features an in-depth guide to G20, with student views and business views from G20 countries and comments. CNN also follows the summit through a dedicated section. 
   
• Don’t forget Guardian’s Open Platform project. The newspaper calls for anyone to use their data to produce interesting mashups or visualizations and if you do, share them for the world to see (google docs spreadsheet with country data numbers available).

If you have any other interesting leads, please share them here and I will also update the post with anything novel and innovative that I may come across (visualizations, conversation tracking, mashups etc).

Posted in campaigning Tagged: debates, G20, london summit, londonsummit2009, participation, resources

There are only 3-4 world forums that I would like to participate in my lifetime, one of them is the renowned and unique 2009 Skoll World Forum , a joint venture between “The Skoll Centre for Social Entrepreneurship” at the Saïd Business School, University of Oxford and “The Skoll Foundation“.

The forum, which is dubbed as the “Davos of Social Entrepreneurhsip”,  runs between 25-27 March and is covered by Social Edge, the online media partner for the sixth consecutive year. 

The Skoll Foundation was founded by billionnaire Jeffrey Skoll (first employee and first president of eBay) who stressed in his opening speech that ” Nothing can stop a social entrepreneur. The world needs you more than ever”. 

The forum, focuses this year on the theme of “Shifting Power Dynamics” and is attended by record numbers. Some 800 social entrepreneurs, academics, financiers, politicians, policy makers and others from over 60 countries around the world have assembled in Oxford to look at new ways to tackle the challenges that face humanity: poverty, climate change, disease and more. 

• The coverage of the event is not very user-friendly but the patient reader will find a wealth of information by surfing around the various blog pages at Social Edge. 
• The Social Enterprise online magazine has a very good coverage of the event here. 
• Live streaming is here: http://www.skollworldforum.com/
• The Twitter hashtag to follow is  #swf09 

About Social Entrepreneurship

Muhammad Yunus (the founder of Grameen Bank microfinance) of course is almost synonymous to the concept of a “social entrepreneur”  and his Nobel Peace Prize in 2006 helped to bring the social entrepreneurship idea to the forefront of attention.  

The definition of a social entrepreneur put forward by the Skoll Foundation is that of “a society’s change agent; a pioneer of innovations that benefit humanity”.  

Bill Drayton, CEO, chair and founder of Ashoka, the  global nonprofit organization devoted to developing the profession of social entrepreneurship, has described it in this way: “Social entrepreneurs are not content just to give a fish or teach how to fish. They will not rest until they have revolutionized the fishing industry.” 

[Remark: It sounds funny to speak about social entrepreneurship in countries like mine, Greece, where the notion of entrepreneurship as such is still a question mark and it sometimes comes under fire; however it always pays off to open up to new concepts because you never know who listens and where radical change will come from]

Posted in development, foundations, non-profits Tagged: events, ιδρύματα, κοινωνική επιχειρηματικότητα, οργανισμοί, organizations, said business school, skoll, skoll foundation, skoll world forum, social edge, social entrepreneurship

[An imaginary question session if time permitted]
” Sir Tim Berners-Lee, welcome to Athens and thanks for yet another thought provoking speech about the launch of Web Science as a new scientific discipline. Here are a few questions that propped up in my mind while listening to you:

1. Hari Seldon, the greatest psychohistorian thet ever lived (well, in Asimov’s mind at least) was able to develop a probabilistic theory of prediction of human behaviour based on the law of large numbers assumption. Can we now say that Web Science, by tapping into collective intelligence, could serve the same goal  in a manner hitherto unknown?
    
2. Thomas Kuhn indicated that science progresses via revolutions -the paradigm shifts - which essentially are sudden disruptions of the dominant paradigm, rather than linear progress. Can we say that web science will form a new paradigm and if yes what does it replace? 
    
3. You said that 10¹¹ is the number of pages on the web today, which is comparable to the number of neurons in the human brain. Since I assume that even a human embryo has the same number of neurons, and that we have over 6bill humans alive today, what does that tell us for the web?
    
4. Theory precedes practice. This is a known fact for natural sciences (astronomy being the obvious example). Today, what we observe with the web, is that practice threatens to overthrow old practices and models. So, we either had a theory but didn’t recognize it as such, or a theory is long overdue. Which is true?
    
5. It is known that birds fly in flocks by following their peers in their immediate viccinity. Essentially, no single bird has an overall perspective of direction although there must be a Darwinian “higher purpose”. If the web facilitates flocking behaviour, where does the purpose come from? (flock simulator here)
    
6. You said that web science must be multidisciplinary. Of course, science does not progress in this way, its applications do. Considering that philosophers are the only true “multidisciplinarists”,  wouldn’t it be more apt to call it WebPhilosophy?
    
7. On a practical note about the Open Linked Data project: Do we really need or want access to some ill-designed, botched-up spreadsheet of a bored trainee in the accounting dept of a toothpaste manufacturer? In other words, how do we ensure the credibility of linked data? (or maybe I am missing the point…) “

[Note: Yesterday, Sir Tom Berners-Lee opened the WebSci'09 conference in Athens, an occasion which he considers to be the kick-off for "Web Science", a new science discipline to be pursued through his WSRI initiative. In the presence of seminal personalities, one is challenged to "rise above water" and this is our greatest gain. Thank you Sir Tom for this wonderful opportunity]. 

Posted in foundations, research Tagged: research, tim berners lee, web science, websci09

Πέρασαν αρκετές μέρες από τη συμμετοχή μου στην ημερίδα «e-Gov για τη Διαφάνεια και τη Δημοκρατία» (από ΤΕΕ & ΕΜηΠΕΕ) αλλά μόλις τώρα αποφάσισα τελικά να αναπαράγω εδώ μερικές σκέψεις που μοιράστηκα εκεί -και κάποιες που δεν πρόλαβα - δεδομένου ότι υπήρξε κάποιο ενδιαφέρον. Σκέψεις και σχόλια λοιπόν:

1. «Μια σοφή γριά κουκουβάγια καθόταν σε μια βελανιδιά. Όσο περισσότερα έβλεπε τόσο λιγότερο μιλούσε. Όσο λιγότερο μιλούσε, τόσο περισσότερο άκουγε».
Ερώτημα: Πόσο σοφή είναι η δημόσια διοίκηση λοιπόν, όταν μιλάει πολύ αλλά ούτε βλέπει, ούτε ακούει? 
 

2.  Οι ΤΠΕ (Τεχνολογίες Πληροφορικής και Επικοινωνιών) μπορούν να στηρίξουν μια «Δημοκρατία 24/7» (24 ώρες το 24ωρο, 7 ημέρες την εβδομάδα) και όχι μία «δημοκρατία νεσκαφέ», δηλαδή στιγμιαία, κάθε 4 χρόνια στις εκλογές.  Κι αυτή είναι μία ιστορική ευκαιρία για διαφάνεια και ενδυνάμωση της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας.

Το θέμα είναι ότι οι πολίτες μιλάνε ήδη και δραστηριοποιούνται ερήμην των πολιτικών ή του κράτους που με τη σειρά του νομίζει ότι εξακολουθεί να μπορεί να ελέγχει τη πληροφορία και τη συζήτηση.

[Fact1: Από Έρευνα MRB για social media (2009): Από όσους επισκέπτονται blog, τα 2 πρώτα σε προτίμηση είναι ειδήσεις και πολιτική και τρίτο η μουσική ενώ το 40% των χρηστών σχολιάζουν σε αυτά. Από αυτούς δε, περισσότερο απ΄όλα σχολιάζουν σε πολιτικά/κοινωνικά blogs (14%). Το 42% ανεβάζουν αρχεία, άρα συμβάλλουν στη διάχυση/παραγωγή πληροφορίας.

Fact2: Σχετικά με το ΟΧΙ στα δημοψηφίσματα Γαλλίας και Ολλανδίας για το Ευρω-σύνταγμα, η Viviane Reding (EU Commissioner for Information Society and Media) είχε πει ότι "οι νέοι δεν εμπιστεύονται πλέον την τηλεόραση και βλέπουν το ίντερνετ σαν τη «φωνή του λαού». Έτσι,  το 83% των απόψεων στο Ίντερνετ ήταν υπέρ του OΧΙ συμβάλλοντας καθοριστικά στην καταψήφιση του."

 Fact 3: Επίσης, μια αναφορά της Κομισιόν που διέρρευσε στον Τύπο έλεγε το ίδιο για το πρόσφατο ΟΧΙ στο δημοψήφισμα της Ιρλανδίας για τη συνθήκη της Λισσαβόνας]

3. Γιατή η e-Δημοκρατία είναι σημαντική: Το πρόβλημα

• Δημοκρατικό έλλειμμα. Η αδιαφορία του πολίτη για τα κοινά, η αποχή (35% στη Δ. Ευρώπη σύμφωνα με το Συμβούλιο της Ευρώπης), η έλλειψη εμπιστοσύνης στους θεσμούς 
• Παγκοσμιοποίηση: Υπερεθνικά προβλήματα θέλουν υπερεθνικές λύσεις άρα υπερεθνική συζήτηση (πχ ενέργεια, περιβάλλον, οικονομική κρίση κλπ)
• Συμμετοχή = Συζήτηση = Επικοινωνία = Θεμέλιο Δημοκρατίας
• Στόχοι της e-δημοκρατίας: Ενδυνάμωση – Κινητοποίηση – Διαβούλευση - Συμμετοχή[Fact: Από Public Issue, έρευνα εμπιστοσύνης στους θεσμούς: Από τους σαράντα οκτώ θεσμούς απ' όλες τις περιοχές της κοινωνικής ζωής που συνολικά μετρούνται στην έρευνα, τα πολιτικά κόμματα κατατάσσονται στην τελευταία (48η) θέση. Οι κυβερνήσεις καταλαμβάνουν την προτελευταία (47η) θέση -έναντι της 42ης το 2007- και τα υπουργεία την 44η. Η τηλεόραση αποδοκιμάζεται αφού καταλαμβάνει μόλις την 42η θέση, όταν το internet έρχεται ψηλά - 13o, δυο θέσεις πίσω από το ραδιόφωνο.]

 

4. e-participation vs e-democracy vs e-government

• e-Government: Αφορά κυρίως την παροχή υπηρεσιών προς τον πολίτη και με αυτή την έννοια είναι μια μονόδρομη επικοινωνία. 
  Είναι «παθητικός εκσυγχρονισμός» υπηρεσιών αλλά και σημαντικός στο σκέλος της ισότιμης πρόσβασης στην πληροφορία. «Ισότιμη» όμως, σημαίνει φιλική στο πολίτη/χρήστη αλλά και διαχειρίσιμη και διαθέσιμη για περαιτέρω επεξεργασία από τους πολίτες. Και αυτό σημαίνει εύληπτη πληροφορία σε απλή γλώσσα αλλά και δεδομένα διαθέσιμα με πρότυπα π.χ. XML.  Δεν αρκεί λοιπόν το απλό «ανέβασμα» πολυσέλιδων δυσνόητων κειμένων, νομοθεσιών και στοιχείων όπως πολλοί πολιτικοί μας πιστεύουν.

[Fact1: UN E-Government Survey 2008. Greece is ranked 44th in 2008, down from 35th in 2005. Also, ranked 98th in the e-participation index, out of 192 countries.

Fact2: Στις ΗΠΑ, η Αμερικανική Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς (SEC) απαιτεί από τις εταιρίες με κεφαλαιοποίηση πάνω από $ 5δις να υποβάλλουν όλα τους τα στοιχεία με βάση το πρότυπο XBRL και να συμμορφωθούν μέχρι τον Ιούνιο 2009. Θα ακολουθήσουν όλες οι εταιρίες του χρηματιστηρίου και τα αμοιβαία κεφάλαια (δες και άρθρο στο WIRED): "Create an army of citizen-regulators: By giving everyone access to every piece of data-and making it easy to crunch-we can crowdsource regulation, creating a self-correcting financial system and unlocking new ways of measuring the market's health"

Fact3: Ας διαβάσουν κάποιοι το όραμα του Vivek Kundra, του πρωτου Chief Information Officer της Αμερικανικής κυβέρνησης που όρισε ο Obama

Fact4: www.showusthedata.org : Identify the 10 Most Wanted Government Documents, Reports or Data Sets that should be available on the Web

Fact5 (UPD): www.usgovxml.com  Συγκεντρωμένες σε ένα σαιτ, πηγές στοιχείων σε XML και υπηρεσίες της  Αμερικανικής κυβέρνησης για εύκολη χρήση και επανεπεργασία από τους πολίτες (developers βέβαια)

• e-Participation: Ουσιαστική ενδυνάμωση πολίτη με λειτουργίες διαλόγου, διαβούλευσης, συμμετοχής κλπ. 
  Διαβούλευση ΔΕΝ σημαίνει βέβαια μία τυπική διαδικασία ανταλλαγής κειμένων μεταξύ υπουργών, συνδικαλιστών και φορέων χωρίς καμία ουσιαστική πρόσβαση του πολίτη σ' αυτή. Η Κομισιόν εργάζεται πάνω σε αυτή τη πλατφόρμα με χρηματοδότηση ερευνητικών projects κυρίως (και πολλά προβλήματα βέβαια) αλλά και πολλές μεμονωμένες εθνικές και τοπικές πρωτοβουλίες (παντελώς άγνωστες μεταξύ των περισσότερων πολιτικών μας).

•  e-Demοcracy: Απλοποιώντας, αφορά την προσέγγιση, τα μοντέλα και τις λειτουργίες του e-participation + Συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων + εκλογικό e-voting. 
  Το εξαιρετικό report - μοντέλο του ΟΟΣΑ (2001) εξακολουθεί και σήμερα να έχει αξία ορίζοντας τις κατηγορίες «Πληροφόρηση-Διαβούλευση-Ενεργός Συμμετοχή».

Συμπέρασμα:
H e-δημοκρατία πρέπει να γίνει η ομπρέλα κάτω από την οποία θα ενταχθεί και η e-Διακυβέρνηση και όχι το αντίθετο όπως σήμερα....Μόνο έτσι θα επιτύχουμε «crowdsourcing policy-making».

5. Πολιτεία vs Ιδιώτες

Μην περιμένουμε από το κράτος. Η ιδιωτική, ατομική πρωτοβουλία και η κοινωνία πολιτών είναι πολλά βήματα μπροστά. Άλλωστε μην ξεχνάμε ότι τα εργαλεία που σήμερα συζητάμε σαν web2.0 είναι αποτέλεσμα κυρίως ιδιωτικής πρωτοβουλίας (ατόμων, εταιριών, ΜΚΟ κλπ).

Το κράτος «θα συρθεί» στην εποχή της διαφάνειας και συμμετοχής θέλει δεν θέλει. Κυρίως όταν οι πολιτικοί φορείς καταλάβουν το διακύβευμα και το πολιτικό κόστος.

 6. Τεχνολογική Ασυμμετρία

• Από τη μία, η τεχνολογία είναι πιο μπροστά από τη δυνατότητα απορρόφησης και υιοθέτησης από τη πολιτεία, θέτοντας έτσι σε πρώτη προτεραιότητα το organizational management of change.
   
• Ταυτόχρονα όμως η τεχνολογία είναι ακόμα πίσω σε σχέση με το ιδεατό και τη προσδοκία σε σημαντικά θέματα που άπτονται της e-δημοκρατίας. Απλό Παράδειγμα: Πως μπορείς να αναλύσεις απόψεις 1εκ. πολιτών από 500 λέξεις η κάθε μια (σύνολο μισό δις λέξεων και κυρίως εννοιών πριν καν πάμε σε θέματα multilinguality ).
  Παρ΄όλες τις προσπάθειες, έρευνες και εξελίξεις στο Semantic Web, οι τεχνολογίες αναγνώρισης, κατηγοριοποίησης, ανάλυσης και σύνθεσης εννοιών εντός του κειμένου (ή ακόμα εντός εικόνων, βίντεο κλπ) υπολείπονται ακόμα πολύ σε σχέση με το ιδεατό, πόσο μάλλον με το δημοκρατικά σωστό.

 

[για downloads σημειώσεων από την ημερίδα, εδώ]

Posted in e-democracy, Politics Tagged: e-democracy, e-government, e-δημοκρατία, e-διακυβέρνηση, e-participation, διαφάνεια, transparency